باران و ستاره

باران، ستاره و نامردیِ فروختن اشک به یک چشمک:

در آسمان، نوری که از ستاره می‌بینی میلیون‌ها سال پیش تولید شده؛ یعنی تو گذشته‌ی مرده را تحسین می‌کنی. باران اما همین حالا می‌بارد و پوستت را لمس می‌کند. ما موجوداتی هستیم که به نور دور و خیال‌انگیز ارج می‌گذاریم و لمس نزدیک را نادیده می‌گیریم؛ پارادوکسی به نام «فاصله‌زدگی احساسی». آیا عاشق چیزهایی هستیم که هرگز لمس‌شان نمی‌کنیم؟

راهکار:

باران و ستاره دو زبان متفاوت از یک آسمان‌اند؛ باران فرو می‌ریزد تا دیده شود، ستاره سوسو می‌زند تا دیده نشود. شاید نامردی این نیست که مردم ستاره را دوست دارند؛ این است که باران را فقط وقتی می‌بینند که چترشان را گم کرده‌اند.

نامردی فروختن اشک به چشمک:

حسرت ترجیح دادن چشمک به اشک باران: