باران و گریه

اشک در باران برای کسی که نیست:

دلتنگی در باران؛ راه رفتن بدون چتر و گریه آسمان:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد صدای باران با فرکانس ۳-۶ هرتز باعث فعال‌سازی شبکه حالت پیش‌فرض مغز می‌شود؛ همان شبکه‌ای که خاطرات شخصی و خودزندگی‌نامه را بازپخش می‌کند. این یعنی مغز تو در باران ناخودآگاه به عمیق‌ترین خاطرات می‌رود؛ پس این دلتنگی یک واکنش شیمیایی طبیعی است. آیا می‌دانستی که بوی باران (پتیکور) مولکولی به نام «ژئوسمین» دارد که حس آرامش و نوستالژی را همزمان تحریک می‌کند؟

راهکار:

این حس غمگین‌باران را می‌توان به یک تمرین ذهن‌آگاهی تبدیل کرد: دفعه بعد که باران آمد، سعی کن هر قطره را به عنوان یک خاطره جدا ببینی و بنویسی. شاید باران نه گریه آسمان، بلکه فرصتی برای پالایش درون باشد.