ساعت ۲۵ و ۶۱ دقیقه؛ شرط محال برای فراموشی:
در روانشناسی به «پارادوکس فراموشیِ مشروط» میگویند: مغز وقتی وعدهای به یک شرط غیرممکن گره میخورد، آن را مهمتر تشخیص میدهد وکدگذاری خاطره را تقویت میکند. یعنی همان جملهی «فراموشت میکنم اگر...» عملاً به مغز دستور «هرگز فراموش نکن» میدهد. آیا پارادوکس شرط محال، عشق را جاودانه نمیکند؟
راهکار:
میتوان این بیت را معکوس خواند: هر بار به «شرط محال» فکر میکنیم، در واقع داریم یادآوری میکنیم که فراموشی قرار نیست اتفاق بیفتد. ادامهی طبیعی این حس میتواند این باشد: «پس تا ابد با توام.»