بار غم بر دوش جان: چرا فرار از غم کارساز نیست؟:
مطالعات علوم اعصاب نشان میدهد سرکوب احساسات (مثل خندیدن برای پنهانکردن غم) فعالیت آمیگدال را تشدید میکند و بهمرور بار عاطفی را سنگینتر میکند. جالب است که گریهٔ واقعی (بدون تلاش برای سبکشدن) سطح کورتیزول را کاهش میدهد، اما گریهٔ اجباری اثر معکوس دارد. آیا ممکن است راه رهایی نه در فرار، بلکه در نشستن با همان بار و نگاهکردن به آن باشد؟
راهکار:
این متن زیبا نشاندهندهٔ یک چرخهٔ ناکارآمد است: تلاش برای فرار از غم با خنده، گریه و خواب، اما در نهایت بار باقی میماند. تحقیقات روانشناسی (مانند «تئوری فرایند مخالف») میگویند هرچه بیشتر از یک احساس فرار کنیم، بازگشت آن قویتر است. پیشنهاد مکمل: بهجای جنگیدن با غم، یک «زمان مشخص برای غمگین بودن» (مثلاً ۱۵ دقیقه در روز) تعیین کنید و بقیهٔ روز را بدون سرکوب به فعالیتهای عادی بپردازید. این کار به مغز اجازه میدهد غم را پردازش کند بدون اینکه کل روز را فلج کند.