پارادوکس 'چیزی برای از دست دادن ندارم':
آیا میدانستید در روانشناسی به این «سوگیری انکار دارایی» میگویند؟ مغز ما برای کاهش اضطراب، ارزش داشتههای فعلی را نادیده میگیرد. مثلاً در آزمایش «اثر مالکیت»، افراد برای چیزی که دارند حداقل دو برابر بیشتر از چیزی که ندارند ارزش قائل میشوند. پس واقعاً چیزی برای از دست دادن هست: خودِ این توهم که «چیزی نیست» اولین چیزی است که باید از دستش دهی.
راهکار:
این جمله یک تلهٔ ذهنی را افشا میکند: ما همواره چیزی برای از دست دادن داریم، حتی اگر فقط زمان یا آرامش باشد. بهجای این توهم، میتوان نگاه کرد که هر دارایی کوچک (تجربه، سلامت، روابط) سرمایهٔ واقعی است. پس بهجای 'هیچی ندارم'، بگو 'همه چیز را دارم که قدرش را نمیدانم'.