وقتی خاطره‌ها با باور ما می‌میرند:
تحقیقات علوم اعصاب نشان می‌دهد که هر بار یک خاطره را به یاد می‌آوریم، آن را بازنویسی می‌کنیم—نه بازپخش. یعنی خاطره‌ها هرگز «همان» نمی‌مانند. وقتی می‌گویید «باور ندارم»، در واقع مغزتان دارد خاطره را با واقعیت جدیدتان هماهنگ می‌کند. این مرگ، یک به‌روزرسانی عصبی است. آیا این «مرگ» می‌تواند تولد یک روایت تازه از خودتان باشد؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک فروپاشی شناختی می‌آید: وقتی خاطره‌ها با باور ما هماهنگ نباشند، ذهن آن‌ها را می‌کُشد. شاید این «مرگ» خاطرات، نشانه‌ای از تغییر بنیادین در هویت یا ارزش‌های شماست. یک راه برای بازسازی: خاطرات را روی کاغذ بیاورید و ببینید کدام بخش‌شان با «خود امروزتان» جور درمی‌آید.