باور نبودنت

باور نبودنت: شعر کوتاه دلتنگی و پذیرش دوری:

بر اساس پژوهش‌های عصب‌روان‌شناسی دلبستگی، مغز پس از فقدان، ابتدا دوپامین جستجوگر ترشح می‌کند، سپس کورتیزولِ استرس را بالا می‌برد. مرحلهٔ نهایی «پذیرش» بازسازی اتصالات آمیگدال و قشر پیش‌پیشانی است؛ یعنی نپذیرفتن، در مغز انرژی‌ای عظیم می‌سوزاند. به همین دلیل می‌گویند «باورِ نبودنت» چاره بود، نه انتخاب. آیا این شعر را می‌توان نقشه‌ای عصبی برای خاموش کردن امید در نظر گرفت؟

راهکار:

پذیرش فقدان در این شعر نه از ضعف، که از آخرین مرحلهٔ سوگ به نام «پذیرش» می‌آید؛ ذهن برای حفظ بقا مجبور به تسلیم می‌شود. این لحظهٔ تلخ، اوج بلوغ عاطفی است، نه بی‌چارگی.