زندگی یعنی ریسک کردن برای هدفی که فقط تو میبینی:
پدیده زایگارنیک میگوید مغز کارهای ناتمام را بهتر از کارهای تمامشده به خاطر میسپرد و همان کشش ناتمام، موتور پشت ریسکهای بزرگ است. وقتی هدف فقط برای تو دیده میشود، ذهن مدام به آن بازمیگردد و بهجای تسلیم، حلقه تمرکز میسازد؛ در حالی که اهداف تحسینشده زودتر از ذهن میپرند. پس کوری دیگران به هدف تو، سوخت پنهان توئه. آیا این راز، تو را جلو میبرد یا تنها؟
راهکار:
ریسک بزرگ همیشه یک تراژدی به نظر میرسد تا وقتی نتیجه بیاید؛ همانوقت همه تصور میکنند مسیرت را از اول میدیدند.