قدرت خدا و قدرت خودت: چرا نباید به این دو شک کنی:
در علوم اعصاب، پدیدهای داریم به نام «اثر دارونمای باور»: وقتی فرد به یک نیروی برتر و همزمان به توانایی خودش ایمان دارد، قشر پیشپیشانی مغز مدارهای استرس را مهار کرده و دوپامین ترشح میشود. نتیجه؟ عملکرد واقعاً بهتر میشود. باور، بیوشیمی مغزت را تغییر میدهد، نه فقط روحیهات را. جالبه که این انفجار اطلاعاتی رو به یک سوال ختم کنم: اگر باور تا این حد زیستشناختی است، چرا انقدر راحت به شک اجازه میدیم سیمکشی مغزمون رو عوض کنه؟
راهکار:
ذهن انسان مثل یک موتور جستجو عمل میکند: وقتی باور داشته باشی که هم حمایت الهی و هم قدرت درونی همراهت هستند، مغزت شروع میکند به پیدا کردن نشانهها و فرصتهایی که این باور را تأیید کنند. این یک چرخه عصبیِ خودتقویتکننده است؛ باور، ادراک را شکل میدهد، و ادراک، واقعیت را.