باور به امید

امید؛ قشنگ‌ترین باور زندگی:

در نوروساینس، امید پیش‌بینی پاداش است: هسته اکومبنس با هر «شاید» دوپامین ترشح می‌کند. جالب اینکه مغز به احتمال ۵۰٪ پاداش، گاهی بیشتر از پاداش قطعی واکنش می‌دهد؛ یعنی همان تار مویی بودن، موتور محرک است. امید باور نیست، الگوریتم بقاست.

راهکار:

امید نه انکار شکنندگی زندگی است و نه انتظار قطعیت؛ مهارت بافتن طناب از همان تارهای نازک است. هر «شاید» کوچک، وقتی به یک قدم قابل انجام تبدیل شود، از باور به واقعیت می‌رسد.