انسان زیاد است، انسانیت کم؛ تناقض مدرن:
از لحاظ عصبشناسی، مغز ما به طور پیشفرض برای همدلی با اعضای گروه خودی طراحی شده، نه کل بشریت. مطالعات نشان میدهد که هورمون اکسیتوسین، که 'هورمون عشق' نامیده میشود، در واقع میتواند به پارانویا و خصومت نسبت به غریبهها دامن بزند. این یعنی انسان بودن بیولوژیکی ساده است، اما 'انسانیت' ورای قبیلهگرایی، نیازمند نبرد با سیمکشی باستانی مغز است. جالب اینجاست که شهرنشینی و تنوع، با فعال کردن قشر پیشپیشانی، این سیمکشی را بازنویسی میکند. آیا ما به اندازه کافی شهرنشین شدهایم؟
راهکار:
انسانیت لزوماً نیست، بلکه انجام میشود. اگر به نظرت کمیاب است، شاید در اعمال ریز روزمره پنهان شده: یک پیام محبتآمیز، نوبت دادن در صف، گوش دادن واقعی. امروز سه تا از این کارها رو انجام بده، شاید آمار انسانیت رو در حلقه خودت بالا ببری.