انسانها را میبینم اما انسانیت نه؛ نشانههای جامعه بیرحم:
روانشناسی به این پدیده «اثر تماشاچی» میگوید: هرچه تعداد آدمهای اطراف بیشتر باشد، مدار همدلی مغز کمتر فعال میشود و همه فکر میکنند «یکی دیگر کمک میکند». آزمایش دارلی و لاتانه نشان داد آدمی که تنهاست در ۷۵٪ موارد کمک میکند؛ اما وقتی جمعیت زیاد است، این عدد به ۲۰٪ میرسد. پس نبودِ انسانیت همیشه به معنی بدی آدمها نیست؛ گاهی فقط شلوغیِ بیش از حدِ «انسان» است. آخرین بار کی یک غریبه را واقعاً دیدی؟
راهکار:
شاید انسانیت نه در شعار، که در لحظههای بیادعا پنهان است؛ همان نگاه کوتاهی که ناگهان میان شلوغی، معنای آدم بودن را یادآوری میکند.