زیباتر از آن بانوی ایرانی؛ خدا نیافریده:
جالب است بدانید که در زبان فارسی باستان، واژه «بانو» ریشه در «بغنو» (به معنای «بانوی الهی») دارد و اشاره به ایزدبانوی باروری و عشق داشته. این جمله در واقع یک اسطورهپردازی ناخودآگاه است: زیبایی یک زن ایرانی را با خلقت الهی برابر کرده، انگار که او نمونهٔ کامل آفرینش است. حالا سوال اینجاست: چرا در فرهنگ ما زیبایی مطلق همیشه به یک زن نسبت داده میشود، نه به یک مرد یا یک منظره؟
راهکار:
این جمله حسرتآمیز را میتوان به یک شعر کوتاه یا متن ادبی تبدیل کرد: مثلاً «خدا در آفرینش تو دستتنها زد» — پیشنهاد میکنم با اضافه کردن یک تصویر یا خاطره شخصی، آن را به یک پست تأثیرگذار در تاو تبدیل کنید.