بیان غم با قلمو

وقتی رنگ‌ها فریاد می‌کشند: هنر دختری که داد نمی‌زند:

مغز انسان هنگام نقاشی، مسیرهای عصبی متفاوتی را نسبت به صحبت کردن فعال می‌کند. کورتکس بینایی و سیستم لیمبیک (مرکز احساسات) مستقیماً باهم ارتباط برقرار می‌کنند، بدون فیلتر زبان. یعنی تو درد را از میانبر عصبی به بوم می‌رسانی، خالص و بی‌واسطه. به همین دلیل است که نقاشی‌هایت «جاودان» می‌شوند: چون فریاد بدون صدا، عمیق‌ترین ثبت را در مغز بیننده دارد. اگر هر نقاشی یک فریاد است، آخرین بوم تو چه چیزی را فریاد زد؟

راهکار:

نقاشی تو تبدیل به زبانی شده که گاهی از کلمات گویاتر است. شاید دیگر دختران هم آرزو کنند چنین راهی برای فریاد داشته باشند، بدون اینکه نیاز به داد زدن باشد. تو به قلم‌هایت لهجه‌ای دادی که فقط مال خودت است.