خدایا دلم ازت پره؛ وقتی زبان از شکر کردن باز میماند:
عصبشناسان دریافتهاند هنگام شکرگزاری شدید، جریان خون در قشر پیشپیشانی و آمیگدال بالا میرود و همزمان ناحیهٔ بروکا (مسئول تولید کلام) مهار میشود؛ یعنی مغز برای تجربهٔ شکر، زبان را خاموش میکند. پس «نچرخیدن زبان» فقط عجز نیست، یک الگوی نورونیِ تکاملیافته است. آیا سکوت شما هم از جنس همین شکرِ فراتر از کلام است؟
راهکار:
اینجا «نچرخیدن زبان» نشانهٔ پرشدن دل است؛ چه بسا همین سکوت، صمیمانهترین نوع شکر باشد و بتواند در دعا به سجده یا ذکر قلبی تبدیل شود.