بال پرواز را عیب دانستن؛ سرخوردگی از نگاه دیگران:
پدیدهای به نام «سندرم خشخاش بلند» در روانشناسی اجتماعی دقیقاً همین را توصیف میکند: هرکسی از جمع بالاتر بزند، جامعه با قیچی ذهنی سعی میکند سرش را ببرد. جالب است که در زیستشناسی به این «بریده شدن توسط همگونه» میگویند؛ مثلاً در کلونی مورچهها اگر مورچهای بیش از حد فعال باشد، دیگران او را مهار میکنند. این مکانیسم بقای گروه در برابر تغییر است. آیا تا به حال این «علیله» را به عنوان نشانهای از خطرناک بودن خودت تفسیر کردهای؟
راهکار:
این جمله به پدیدهٔ «بریدن سر شاخههای بلند» اشاره دارد؛ راهکار عملی: برای حفظ انگیزه، یک حلقهٔ کوچک از آدمهای حامی پیدا کن و در فضای امن آن بالهایت را باز کن.