بال پروازش را دادی و پر زد و رفت:
در روانشناسی تکاملی، پارادوکسی وجود دارد: سرمایهگذاری بیش از حد بر توانمندسازی شریک عاطفی میتواند احتمال ترک شدن را افزایش دهد، چون فرد مستقل دیگر نیازی به حامی نمیبیند. این «اثر خالق-مخلوق» در روابط انسانی، گاهی شبیه به رهاسازی جوجهها توسط پرنده مادر است. جالب اینجاست که در قلمرو حیوانات، گونههایی که والدین منابع بیشتری به فرزندان میدهند، زودتر از سوی آنها طرد میشوند. سوال: اگر بدانید دادن بال به کسی یعنی پریدنش، باز هم این کار را میکنید؟
راهکار:
شاید دادن بال پرواز، در حقیقت تمرینی برای رها کردن و سبکی خودت بوده است. این تصور را در نظر بگیر: همان بالها را برای خودت هم داشته باشی و پرواز کنی، نه به دنبال کسی، بلکه در مسیر خودت.