باخت قطعی در زندگی

بازی زندگی: چرا همه ما در نهایت بازنده‌ایم؟:

از منظر ترمودینامیک، کل کیهان یک بازی باخته است. قانون دوم می‌گوید آنتروپی همیشه افزایش می‌یابد و همه ساختارها محکوم به فروپاشی‌اند. حتی خورشید هم ۵ میلیارد سال دیگر بازنده این بازی می‌شود. در واقع، «باخت» در بطن قوانین فیزیکی جهان کدگذاری شده. حالا سوال: اگر پایان بازی از پیش لو رفته، انگیزه بازی کردن از کجا می‌آید؟

راهکار:

در تئوری بازی‌ها، «بازی محدود» با هدف بردن و «بازی نامحدود» با هدف ادامه بازی تعریف می‌شود. شاید برد و باخت مطلق توهمی بیش نباشد. چطور است به‌جای تمرکز بر باخت نهایی، قواعد بازی را جوری بچینیم که خودِ بازی کردن، حتی در سایه پایان قطعی، ارزشمند شود؟