بیحسی عاطفی؛ وقتی نهایت درد به بیحسی میرسد:
بیحسی پس از درد، نتیجهی تغییر شیمیایی در سیستم اپیوئیدی مغز است: برای تحمل درد مزمن، نورونها گیرندههای مواد طبیعی آرامشبخش را کاهش میدهند. این یعنی هم اندوه و هم شادی کمرنگ میشوند. بیحسی، انتخاب اشتباه نیست؛ یک سازوکار تکاملی است که حافظه را نگه میدارد ولی احساس را قطع میکند. آیا بیحسی را میتوان «شفقت مغز» نامید؟
راهکار:
بیحسی، نه فراموشیِ درد، که خاموشیِ موقتِ تقویتکنندههای درد است؛ ذهن خودش را بیحس میکند تا بتواند زنده بماند. خیانت نیست؛ مصالحهای هوشمندانه میان رنج و بقاست.