بی‌اهمیت شدن طرف

کنار آمدن با جدایی؛ رفتنش فاجعه نبود:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهد مغز در سوگ جدایی، همان مسیرهای درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ اما «پیش‌بینی عاطفی» ما شدت غم آینده را تا حد زیادی بیش‌برآورد می‌کند. به همین دلیل، پس از چند هفته، همان فقدان که آخرالزمان به نظر می‌رسید، به خاطره‌ای قابل تحمل تبدیل می‌شود. حتی ضرب‌المثل «این نیز بگذرد» ریشه در مکانیزم عادت‌پذیری دوپامین دارد.

راهکار:

این جمله نسخه مدرن «هیچ‌کس مهم نیست» است؛ مغز بعد از فقدان، هیجان را فاجعه‌سازی می‌کند اما ظرف چند هفته به خط پایه برمی‌گردد. رفتن او بیشتر از بودنش وزن ندارد، چون تو همیشه ظرفیت بازسازی خودت را داری.