پذیرش نبودن‌ها و رها شدن از دلیل‌ها:
مغز هنگام پذیرش بی‌دلیل وارد حالتی شبیه «خاموشی هیجانی» می‌شود؛ خاطرات دردناک پاک نمی‌شوند، بلکه اتصالشان به آمیگدال ضعیف می‌شود. در فلسفه رواقی هم مفهومی به نام «کنترل دوگانه» هست: آنچه در اختیار تو نیست، باید از دایره قضاوت بیرون بماند. این دقیقاً لحظه‌ای است که مغز از جست‌وجوی علت دست می‌کشد و انرژی صرف بازسازی می‌شود. بلوغ یعنی دیر پرسیدن «چرا».
راهکار:
این متن را می‌توان از نگاه «پذیرش رادیکال» خواند: رهایی همیشه با یافتن پاسخ نمی‌آید، گاهی با خسته شدن از سؤال‌ها شروع می‌شود. مغز وقتی علت را دیگر مهم نمی‌داند، حافظه را از بار هیجانی جدا می‌کند و آن لحظه است که آدم واقعاً رد می‌شود.