هر چه داری، روزی بیاهمیت میشود:
از نظر عصبشناسی، هر چیزی که مدتها در اختیار ما باشد، ترشح دوپامین در مغز را نسبت به آن کاهش میدهد. به این میگویند «عادتپذیری hedonic adaptation». در حقیقت، این سازوکار برای بقا ضروری است: اگر اهمیت چیزهایی که داریم مدام در اوج بماند، نمیتوانیم خطرها و فرصتهای تازه را ببینیم. مغز ما طوری طراحی شده که داشتهها را محو کند تا به دنبال حرکت بعدی باشد. حالا سوال اینجاست: این خنثیسازی، زندان است یا آزادی؟
راهکار:
این تصویر ذهنی شبیه پدیدهای به نام «سازگاری لذتجویانه» است؛ مغز ما برای بقا طوری تنظیم شده که شدت احساسات (خوب یا بد) را کمکم خنثی کند تا بتوانیم روی محرکهای تازه تمرکز کنیم. شاید این «بیاهمیت شدن» یک نقص نیست، بلکه یک قابلیت زیستی است که کمک میکند از وابستگیهای فلجکننده عبور کنی.