باگ انتظار: چرا با وجود دانستن، باز هم منتظر میمانیم؟:
دانشمندان علوم اعصاب کشف کردهاند که واکنش دوپامینی مغز به «پیشبینی پاداش» گاهی ۳ برابر قویتر از خود پاداش است. یعنی منتظر ماندن از نظر شیمیایی لذتبخشتر از رسیدن است! به همین خاطر حتی وقتی میدانیم انتظار بیهوده است، مغز ما نمیخواهد آن دوپامین را از دست بدهد. آیا این مکانیسم تکاملی هنوز برای بقای ما مفید است؟
راهکار:
این باگ ذهنی ریشه در پدیدهای به نام «سوگیری خوشبینی» دارد: مغز ما برای کاهش اضطراب عدم قطعیت، احتمال وقوع رویداد مطلوب را بیشتر از واقعیت تخمین میزند. راه خروج؟ تبدیل «انتظار» به «برنامه»: بهجای منتظر ماندن، یک ضربالاجل مشخص تعیین کن و بعد از آن تصمیم قطعی بگیر.