روزی که هیچکس یادم نیست | پیوستن به خاطرات:
آیا میدانستی هر خاطرهای که در مغز ذخیره میشود، در واقع یک الگوی الکتروشیمیایی است که با هر بار یادآوری تغییر میکند؟ پس حتی اگر دیگران تو را فراموش کنند، تو در حافظهٔ خودت بارها و بارها بازنویسی میشوی. سوال اینجاست: آیا ترس از فراموشی، نتیجهٔ ناتوانی ما در پذیرش پایان است یا بخشی از غریزهٔ بقای هویتی؟
راهکار:
این حس درونگرا رو میتونی به یک سروده یا متن کوتاه شخصی تبدیل کنی؛ شاید بازنشرش در تاو، آدمهای همحس رو دورت جمع کنه.