چرا باید چیزهایی که دوست داری رو تموم کنی؟:
این دقیقاً همون «پارادوکس انتخاب» اریک فرومه: هرچه آزادی انتخاب بیشتر باشه، رنج رها کردن هم بیشتره. جالب اینجاست که مغز ما برای «تداوم» سیمکشی شده، نه «پایان» - به خاطر غریزه بقا. پس این حس دلتنگی برای ادامه دادن، یک خطای تکاملیه نه حقیقت عاطفی. سوالی که پیش میاد: آیا میشه عاشقانه رها کرد بدون اینکه خودت رو مقصر بدونی؟
راهکار:
این جمله به قانون «هزینه غرق شده» در اقتصاد رفتاری اشاره داره: آدمها به خاطر سرمایهگذاری عاطفی یا زمانی که کردهاند، به مسیرهای اشتباه ادامه میدن. رها کردن، گاهی باهوشترین انتخاب است نه ضعف.