باد صبا در شعر

شعر عاشقانه مولانا؛ ناز معشوق و آرزوی وصال:

در سنت شعر فارسی، «صبا» فقط باد شرقی نیست؛ پیکِ عاشقان و نامه‌برِ راز است. مولانا همین پیک را در مقام تهدید می‌آورد: اگر گیسو قافیهٔ باد شود، صبا ممکن است راه وصال را پیدا کند و راز را ببرد. پارادوکس زیباست: شاعر برای نگه‌داشتن معشوق، زبان را به باد می‌سپارد و همزمان از باد می‌ترسد.

راهکار:

این ابیات بیشتر از آنکه وصال را توصیف کنند، در حال ساختن زبانِ انتظارند؛ معشوق اینجا نه یک شخص، بلکه قافیه‌ای است که شب با آن خودش را تکرار می‌کند. اگر همان تصویر را از زاویهٔ معشوق بنویسی، او چگونه صدای این همه بیت را می‌شنود وقتی ماه هر شب به او ناز می‌کند؟