تعبیر برگهای خشک به نام تو:
مغز انسان برای فرار از بیمعنایی، مدام الگو میسازد؛ به این میگویند «آپوفنیا». تو داری با دیدن هر برگ خشک، یک داستان عاشقانه میبافی. این همان مکانیزمی است که ابرها را به شکل چهرهها درمیآورد. آیا تا حالا شده در طبیعت، نشانی از کسی را ببینی که دیگر نیست؟
راهکار:
این حس شاعرانه را میتوانی به یک اثر هنری تبدیل کنی: هر برگ خشکی را که میبینی، اسکن کن و در کنارش یک خط از خاطرهات بنویس. بعدها مجموعهای میشود از عشق و فقدان.