سبکبار همچون باد؛ فراموشی خاطرات و رهایی روان:
مغز برای حفظ چابکی، خاطرات کماهمیت را با تضعیف سیناپسها به دست فراموشی میسپارد؛ فرایندی به نام LTD که مثل باد، ردپاها را از روی شنهای ذهن پاک میکند. باد در فیزیک فقط مولکولهای بیوزنی است که فقط به خاطر حرکت حسشان میکنیم. شاید فراموشی هم همین باشد: جرمی پاک نمیشود، فقط دیگر تکان نمیخورد. اگر خاطرات واقعاً ناپدید نشوند، این حس سبکی از کجا میآید؟
راهکار:
خاطرات آن بار سنگین را میشود نه با حذف، که با بیاثر کردنشان سبک کرد؛ مثل بادی که دیگر دامن تو را به آتش نمیکشد. به خودت اجازه بده بهجای انکار گذشته، با همان انرژیِ رهایشده از آن، حرکت کنی – نسیمی شو که از روی خاطرات میگذرد، نه سنگی که در آن فرو میرود.