دلتنگی برای شبی بی فردا؛ آرزوی توقف زمان:
آیا میدانستید مغز انسان «زمان حال» را تنها در بازهای ۲ تا ۳ ثانیهای تجربه میکند؟ بقیهاش بازسازی خاطرات و پیشبینیهاست. پس «شب بی فردا» یعنی فرار از این محدودیت عصبی و غرق شدن در یک لحظهٔ بیپایان. آیا این همان چیزی است که شاعران «دم» مینامیدند؟
راهکار:
این جمله بهجای فرار از آینده، میتواند دعوتی باشد برای غرق شدن در «اکنون»؛ همان لحظهای که مغز انسان فقط ۲ تا ۳ ثانیه آن را واقعی حس میکند. شاید شب بیفردا، همان «حال» نابی است که همیشه از آن میگریزیم.