بعضیا رو نمیشه توضیح داد؛ فقط باید داشتشون:
پژوهشها نشان میدهند مغز برای آدمهای نزدیک «مدل ذهنی» میسازد، اما بخشی از شناخت دیگری همیشه ناخودآگاه و غیرقابل کلامی میماند؛ مثل «دانش ضمنی» مایکل پولانی. ما آدمها را با کلمات توضیح نمیدهیم، با «حضور» میشناسیم. کدام آدم در زندگیات تعریفناپذیر است؟
راهکار:
جمله را میشود اینطور خواند: بعضی آدمها نه «توضیح» هستند نه «راز»؛ مثل هوا میمانند؛ تا نباشند میفهمی بودند. ارزششان در تعریفشدن نیست، در تغییر کیفیت لحظههاست. حالا نگاه کن کدام آدم فقط با «بودن» حالِ تو را عوض میکند؛ همان تعریفناپذیر واقعی است.