بعداً میفهمد چقدر دوستش داشتی و قدر ندونست:
در علوم اعصاب، پشیمانی از «خطای پیشبینی عاطفی» تغذیه میکند: مغز شدت دردِ از دست دادن را در لحظه داشتن کمبرآورد میکند. مطالعات نشان میدهد فعالشدن اوربیتوفرونتال و قشر پیشپیشانی میانی هنگام پشیمانی، بیشتر با مقایسه «آنچه میتوانست باشد» مرتبط است تا ارزش واقعی فرد. فهم دیرهنگام، معیار ارزش تو نیست؛ فقط تأخیر در پردازش هزینه است. آیا ارزش را با پشیمانیِ دیگری بسنجیم یا با کیفیتِ بودن؟
راهکار:
این جمله یک تسلیِ دوپهلوست: فهم دیرهنگامِ او، نه خسارت تو را جبران میکند نه ارزشت را تأیید. عشقِ قدردیدهنشده مثل باران روی شورهزار است؛ تو باریدن را بلدی، او زمین کشت نیست. پشیمانیِ بعدیِ او فقط آینهای است که دیر شده؛ نه سندی بر کمارزشی تو. ارزش عشق با سرعت فهمیدنِ طرف مقابل اندازهگیری نمیشود، با عمق و صداقتِ خودت.