بعد از هر غروب صبحی روشن است

امید بعد از سختی؛ بعد از هر غروب صبحی روشن است:

قانون دوم ترمودینامیک می‌گوید بی‌نظمی خودبه‌خود زیاد می‌شود، اما زمین هر ۲۴ ساعت با چرخش ۱۶۷۰ کیلومتر بر ساعتی خود را به نور خورشید می‌رساند؛ یعنی روشنایی بعد از غروب نه معجزه، بلکه نتیجهٔ حرکت مستمر است. ذهن هم همین‌طور: امید اغلب بعد از یک چرخش اجباری در زاویه دید می‌آید، نه از ناپدید شدن شب. اگر جهان این‌قدر سرسختانه می‌چرخد، تو چطور؟

راهکار:

این تصویر معمولاً غروب و صبح را دو سر یک نوار خطی می‌بیند؛ در حالی که زمین نه خط است نه نوار، یک کرهٔ چرخان است. غروب یعنی تو در سایهٔ خودت فرو رفته‌ای، نه اینکه نور از بین رفته باشد. پس اگر تاریکی طولانی شد، شاید وقت تغییر زاویه است، نه صبر بی‌پایان.