چرا بعد از هر موفقیتی شکست نیست؟:
ذهن ما برای پیشبینی خطی برنامهریزی شده، اما طبیعت غیرخطی است. پدیده «خطای خوشبینی» باعث میشود همیشه انتظار سرازیری بعد از هر بالا را داشته باشیم، در حالی که بسیاری از قلهها به دشتهای هموار میرسند. آیا بهتر نیست به جای نقشه راه، روی نقشهبرداری در لحظه تمرکز کنیم؟
راهکار:
شاید هدف از مسیر، نه فقط رسیدن به سرازیری، که لذت بردن از خود بالا رفتن باشد. هر قدمی که برمیداری، خودش یک جایی از قله است.