از چشم افتادن بعد از اولویت دادن به کسی:
یک حقیقت روانشناختی جالب: مغز ما برای توجیه فداکاریهای بزرگ، آن شخص را بیشازحد ارزشمند میکند (سوگیری تلاش). اما وقتی آن فرد نادیدهات میگیرد، ناهماهنگی شناختی ایجاد میشود و همان مغز برای کاهش اضطراب، شروع به تحقیر خودت میکند. به این میگویند «نظریه برابری» در روابط. سوال: آیا تا به حال این چرخه را شکستهای؟
راهکار:
این حس آشناست؛ وقتی کسی که تمام دنیا را برایش کنار گذاشتی، حالا از چشمت افتاده. شاید وقتش رسیده به این فکر کنی که آیا ارزش این همه فداکاری را داشت؟ گاهی نادیده گرفتن دنیا برای یک نفر، نشانه عشق نیست، نشانه وابستگی است. از خودت بپرس: اگر برگردی عقب، باز هم همان کار را میکنی؟