چرا تا گیرت نیفتاده سراغت نمیآیند؟:
در روانشناسی اجتماعی به این پدیده «توجه ابزاری» میگویند: مغز انسان بهطور خودکار منابع توجه را جایی میریزد که بیشترین فایده یا خطر را ببیند. پس وقتی کسی فقط در آستانهی «گیر افتادن تو» ظاهر میشود، نه از روی محبت، بلکه از روی غریزهی بهرهبرداری است. جالب اینجاست که این رفتار در حیوانات هم دیده میشود – شکارچیان تا طعمه در دام نیفتاده تعقیبش نمیکنند. سوال برایتان: تا حالا چند بار این الگو را در روابط خود تشخیص دادهاید؟
راهکار:
این جمله انگار از قانون «توجه مشروط» در روانشناسی میگوید: آدمها معمولاً فقط وقتی سراغت میآیند که ازت چیزی بخواهند یا تو را در دامی ببینند. راه فرار؟ مرزبندی هوشمندانه و کماعتنایی به کسانی که فقط در لحظهی نیاز ظاهر میشوند.