ناپایداریِ داشتن؛ چرا خیال راحت وجود ندارد؟:
در روانشناسی، «بیزاری از فقدان» نشان میدهد مغز ما برای حفظ بقا، بیش از لذتِ داشتن، روی احتمال از دست دادن تمرکز میکند. این سوگیری منفی باعث میشود حتی در اوج ثبات، دائماً تهدید را شبیهسازی کنیم. از منظر فیزیک هم قانون دوم ترمودینامیک میگوید بینظمی و فروپاشی محتملتر از پایداری است؛ پس «خیال راحت» خلاف جهت جهان است. شاید آرامش واقعی نه در تضمینِ ماندن، که در پذیرشِ نماندن است.
راهکار:
این نگاه به «نداشتن خیال راحت» در حقیقت نسخه مدرن مفهوم «ناپایداری» در ذن و رواقیگری است. در ذن، پذیرش ناپایداری به جای ایجاد اضطراب، تنها مسیر لذت کامل از لحظه است؛ چون اگر همهچیز ممکن است از دست برود، پس همین حالا که هست، بینهایت ارزشمند است.