تنهایی واقعی؛ وقتی بغل کردن فقط از روی ترحم است:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد که مغز انسان در کمتر از ۲۰۰ میلیثانیه نیت پشت لمس را تشخیص میدهد؛ اکسیتوسین فقط با لمسِ صمیمانه و داوطلبانه ترشح میشود، نه با لمسِ مبتنی بر ترحم. بغلِ ترحمانه در واقع همان مسیرهای عصبی درد اجتماعی را فعال میکند و جدا از هر حرفی، بدن میفهمد که تنهاست. به همین دلیل است که بعضی بغلها تنهاتر از تنهاییاند.
راهکار:
این جمله را از زاویهی دیگری ببین: ترحمِ طرف مقابل نه از سرِ بیاحساسی، بلکه از ناتوانی او در نزدیک شدن واقعی است. تو تنها نیستی؛ او در پوست خودش زندانی است.