با تو هر جا بهشته

با تو هر کوچه کثیفی بهشت می‌شود:

مغز وقتی کنار معشوق است، ناحیهٔ تگمنتال شکمی فعال می‌شود؛ همان مسیر پاداشی که شکلات، قمار و حتی کوکائین فعالش می‌کنند. پژوهش‌ها نشان داده فقط دیدن چهرهٔ شریک عاطفی، درک درد فیزیکی را تا حد قابل‌توجهی کم می‌کند؛ یعنی مغز دارد به محیط اطراف «برچسب بهشت» می‌زند، نه اینکه واقعاً آنجا بهشت باشد. بهشت یک مختصات جغرافیایی نیست؛ یک وضعیت شیمیایی است به نام عشق. سؤال: اگر نبودی، همین کوچه چند متر بیشتر زندان می‌شد؟

راهکار:

بهشت نه یک مکان، بلکه یک آدم است. این جمله را به‌جای کوچه، برای هر موقعیت سخت زندگی‌ات هم امتحان کن: با بودنِ آدم درست، حتی مسیرهای کثیف هم نور می‌گیرند.