اشاره به خدا در شروع اجرا با تو:
دقیقاً همون لحظه‌ای که انسان به چیزی یا کسی اشاره می‌کنه، در واقع داره توجه جمعی رو به یک نقطه خاص معطوف می‌کنه. جالبه که در علوم اعصاب، عمل اشاره کردن (pointing) یکی از اولین نشانه‌های رشد شناختی و ارتباطی در نوزادان محسوب می‌شه. این حرکت ساده، بنیان زبان و فرهنگ رو می‌سازه. وقتی می‌گی «به خدا اشاره کرد»، انگار داری می‌گی که در اون لحظه، تمام توجه و معنای اجرا به یک نقطه متعالی گره خورده. سوالی که پیش میاد: آیا این اشاره، یک دعاست یا یک اعلام وفاداری؟
راهکار:
این جمله رو می‌تونی به عنوان یک استعاره از اعتماد کامل در رابطه ببینی: وقتی کسی در لحظه شروع یک کار مهم، تو رو به خدا ارجاع می‌ده، یعنی اونقدر بهت اعتماد داره که جایگاهت رو در کنار بالاترین ارزش زندگیش می‌بینه. شاید جالب باشه که از مخاطبت بپرسی: «تو کدوم لحظه‌های زندگیت حس کردی کسی اینقدر بهت اعتماد داره؟»