با خدا هیچ غمی نیست

شعر مولانا درباره خدا؛ گر هزاران دام باشد هیچ غم نیست:

تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد دیدن تصویرِ یک همراهِ امن، حتی برای چند میلیثانیه، فعالیت آمیگدال را در لحظه ترس کم میکند و کورتیزول را پایین میآورد. یعنی «با تو بودن» فقط حس خوب نیست؛ یک برهمکنش زیستی برای تنظیم مدار خطر است. پس «بیغم بودن» یعنی سیستم عصبیات یک پایگاه امن دارد. حالا بماند که آیا «خدا» را میتوان با همین الگوی نورونی درونی کرد؟

راهکار:

این بیت را میتوان به زبان امروزی ترجمه کرد: «دام» یعنی اقساط، نوتیفیکیشن، بیماری؛ «تو با مایی» یعنی جای امن درونی. برای پست بعد، همین ترکیب را روی یک دغدغه مشخص ببر تا مخاطب حس کند شعر فقط مال قرن هفتم نیست.