با همه بودن

تنهایی افسردگی می‌آورد یا با همه بودن خرابی؟:

بر اساس مطالعه‌ای ۸۵ ساله در دانشگاه هاروارد، پیش‌بینی‌کنندهٔ سلامت جسم و روان «کیفیت روابط» است، نه تعداد آدم‌های دوروبر. از طرف دیگر، تحقیقات نشان می‌دهد «تنهاییِ ادراک‌شده» سطح کورتیزول و التهاب را بالا می‌برد، اما حضور در جمع‌های بدون صمیمیت نیز همان مسیر استرسی را فعال می‌کند. پس «با همه بودن» اگر خالی از تعلق باشد، نه‌تنها خرابی می‌آورد، بلکه همان تنهایی با ظاهر جمع است.

راهکار:

این نگاه را می‌توان این‌طور هم دید: مسئله در «تنهایی» یا «جمع» نیست؛ مسئله در کیفیت ارتباط است.