روز و شب با فکر او؛ قدرت خیال در عشق:
آیا میدانستی مغز انسان هنگام خیالپردازی عاشقانه، همان نواحی را فعال میکند که هنگام تجربه واقعی؟ یعنی از نظر نورولوژیکی، «تخیل حضور» برای مغز فرقی با «حضور واقعی» ندارد. این پدیده همان مکانیسمی است که در سندرم «همنشین خیالی» در کودکان دیده میشود. سوال: آیا این خیالپردازی میتواند جایگزین ارتباط واقعی شود یا فقط چسبزخمی برای تنهاییست؟
راهکار:
این حس، نمونهای از «لیمرنس» است؛ مرحلهای که مغز دوپامین ترشح میکند و خیال را واقعی میپندارد. اگر این خیال به روابط واقعی آسیب نمیزند، میتواند انگیزهبخش باشد، وگرنه تبدیل به وسواس میشود. پیشنهاد میکنم این انرژی را صرف نوشتن نامهای برای خودت کنی.