بی تو خاکستری، با تو رنگین کمانی:
رنگینکمان یک پدیدهٔ اپتیکی است: هر قطره باران مانند منشوری عمل میکند و نور سفید را به هفت رنگ تجزیه میکند. نکتهٔ حیرتانگیز: شما و شخص کنارتان هرگز یک رنگینکمان یکسان را نمیبینید، چون زاویهٔ دید متفاوت است. دقیقاً مثل عشق که واقعیت را برای هر فرد منحصربهفرد میسازد. آیا بدون آن "من" باز هم رنگینکمان خود را میبینید؟
راهکار:
میتوان این بیت را از منظری دیگر دید: رنگینکمان پس از باران پدیدار میشود، پس شاید این "خاکستری" همان بارانی باشد که برای دیدن رنگها لازم است. گاهی وابستگی به دیگری، یادآور نیاز ذاتی ما به نور است تا رنگها را ببینیم.