بی تو چه می‌کردم

بی تو چه می‌کردم؟ جمله‌ای از حافظ:

جالب اینجاست که از نظر علوم اعصاب، وقتی به چهره‌ی کسی که دوست داریم نگاه می‌کنیم، مغز دوپامین و اکسی‌توسین آزاد می‌کند – دقیقاً همان مواد شیمیایی که باعث می‌شود «جهان» برایمان رنگی‌تر شود. این خط شاعرانه در واقع ترجمه‌ی یک واکنش زیست‌شناختی است. آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چرا یک نگاه می‌تواند تمام هستی را معنا کند؟

راهکار:

این مصرع در واقع یک «سوال بلاغی» نیست، بلکه ابراز شکرگزاری است. اگر بخواهیم آن را بازنویسی کنیم، می‌توانیم بگوییم: «جهان بدون دیدن تو، فقط یک مکان خالی بود.» پس به جای پرسش، یک حقیقت را بیان می‌کند.