پختگی یعنی بیتفاوتی هوشمندانه به خوب و بد:
آیا میدانستید که در علوم اعصاب، این «بیتفاوتی» که شما از آن به عنوان پختگی یاد میکنید، با کاهش فعالیت آمیگدال (مرکز ترس و خشم) و افزایش فعالیت قشر پیشپیشانی (منطقه تصمیمگیری منطقی) همراه است؟ در واقع، مغز انسان در سنین ۲۵ تا ۳۰ سالگی شروع به «آرامتر واکنش دادن» میکند. جالبتر اینکه استواییسم (مکتب رواقی) دقیقاً همین حالت را «آپاتیا» (آرامش بیطرفانه) مینامید و آن را نه بیحسی، که بالاترین درجه آزادی از رنج میدانست. پس این پختگی یک تکامل عصبی-فلسفی است. سوال به جامعه: آیا فکر میکنید این بیتفاوتی با افزایش سن ناخودآگاه میآید یا باید آگاهانه پرورشش داد؟
راهکار:
این متن به مرحلهای از بلوغ اشاره دارد که در آن فرد از واکنشهای هیجانی به نظرات دیگران رها میشود. اما بیتفاوتی مطلق میتواند به انزوا منجر شود. پیشنهاد میکنم این پختگی را با 'همدلی انتخابگرانه' ترکیب کنید: یعنی بتوانید بدون از دست دادن آرامش، همچنان عمیقاً به برخی مسائل اهمیت دهید.