بی تفاوتی به رفت و آمد

کنترل احساسات در روابط؛ چرا با هر رفتنی اشک نریزیم؟:

در علوم اعصاب، دردِ رفتن و لذتِ آمدن هر دو در قشر کمربندی پیشین پردازش می‌شوند؛ همان ناحیه‌ای که درد فیزیکی را ثبت می‌کند. به همین دلیل جدایی واقعاً دردناک است. اما مغز برای بقا، به تازگی و آمدن‌ها پاداش دوپامینی می‌دهد، نه به عمق رابطه. جالب‌تر اینکه تکرار چرخه‌ی هیجانی، آمیگدال را حساس و واکنش‌ها را تکانشی‌تر می‌کند. به نظرتان ثبات هیجانی نوعی فرار است یا بالاترین مهارت مغز؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از لنز نوروساینس دید: واکنش نشان ندادن به هر آمدن و رفتن یعنی قطع حلقه‌ی پاداش و درد در قشر کمربندی پیشین؛ مثل خاموش‌کردن اعلان‌های بی‌اهمیت، نه بی‌احساسی.