دعای عاشقانه: خداوندا خودت پا در میانی کن:
شبکههای عصبی مرتبط با «دل بیتاب» در انتظار معشوق، همان مسیرهای پاداش مغز را فعال میکنند که در اعتیاد به کوکائین فعال میشود! دوپامین نه فقط از دیدار، بلکه از «احتمال وصال» ترشح میشود و این انتظار را به چرخهای لذتبخش-دردناک تبدیل میکند. به همین دلیل است که التماس برای دخالت خدا، شاید درخواست قطع این چرخه شیمیایی باشد.
راهکار:
این بیت درخواست مداخله در سرنوشت عاشقانه است. از منظر روانشناسی، چنین دعاهایی اغلب زمانی اوج میگیرند که فرد در مرز «امید و ناامیدی» قرار دارد. پژوهشها نشان میدهند که دعا کردن برای فرد مورد علاقه، ترشح دوپامین را افزایش داده و تحمل انتظار را آسانتر میکند. شاید این همان «پا در میانی» از نوع شیمیایی باشد.