بی سوادی عاطفی

دختری که شعر بود و کسی که سواد خواندن نداشت:

در روانشناسی شناختی پدیده‌ای هست به اسم «نابینایی ارزش»: جایی که مغز به‌دلیل عدم توانایی در پردازش انتزاع، ارزش چیزی پیچیده را نمی‌بیند، درست مثل ایستادن کنار یک شاهکار ادبی و خط دیدن کلمات. جالب‌تر اینکه در اسکن‌های مغزی، افرادی که سواد عاطفی پایینی دارند، هنگام مواجهه با استعاره، ناحیه پیش‌پیشانی مغزشان کم‌فعالیت می‌ماند. واقعاً چند نفر از ما سوادِ دیدنِ زیبایی درونی را داریم؟

راهکار:

همه شعرها با چشم خوانده نمی‌شوند؛ برخی را فقط با جان می‌شود حس کرد. شاید کسی که سواد خواندن نداشت، ناخوانده مجذوب وزن و آهنگ آن دختر بود، بی‌آنکه اسمش را بداند. شعر را نمی‌خوانند، زندگی می‌کنند.