بی صدا گریه کردن

حال دلم را از چشمانم بپرس:

دختر بودن و اشک‌های بی‌صدا:

تحقیقات نشان می‌دهد گریه کردن یک مکانیسم بیولوژیک برای کاهش استرس است، اما فرهنگ به زنان می‌آموزد که بی‌صدا گریه کنند. جالب است که اشک‌های احساسی حاوی هورمون‌های استرس هستند. آیا سکوت در گریه، این بار را سنگین‌تر می‌کند؟

راهکار:

این جمله یک تصویر قوی از سکوت و تحمل است. می‌توان آن را به این صورت بازنویسی کرد: دختر بودن یعنی گاهی اشک‌هایت را با لبخند قاطی کنی. آیا راهی برای بیان بدون سکوت هم هست؟

آیا گریه شبانه روی بالشت تمام می‌شود؟ روتین زندگی یا درد پنهان:

جالب است بدانید اشک‌های احساسی ترکیب شیمیایی متفاوتی با اشک‌های معمولی دارند و حاوی پرولاکتین و لوسین انکفالین (مسکن طبیعی) هستند. سیر تکامل این واکنش را برای کاهش تنش پس از بحران‌های عاطفی طراحی کرده. اما آیا بدن به این الگوی شبانه عادت می‌کند و آن را به یک روتین پایدار تبدیل می‌کند؟ چه چیزی این چرخه را می‌شکند؟

راهکار:

تحقیقات نشون داده اشک‌های احساسی حاوی هورمون استرس هستن و ریختنشون یه مکانیسم طبیعی برای کاهش فشار روانیه. پس این روتین شاید یه راه ناخودآگاه برای تخلیه‌ست، نه یه زنجیر همیشگی. می‌تونی یه دفترچه کنار تخت بذاری و هر شب یه جمله از حس واقعیت بنویسی تا ببینی الگو تکرار میشه یا تغییر می‌کنه.