بی رنگ بمیرم

شعر غمگین: آبی‌تر از آن که بی‌رنگ بمیرم:

شیشه برخلاف ظاهر جامدش، در فیزیک یک «مایع بیشکل» با ساختار اتمی درهم است و به همین دلیل در برابر ضربه ناگهانی چاره‌ای جز خرد شدن ندارد. شاعر رد می‌کند که شیشه باشد و با سنگ بمیرد؛ پس می‌خواهد مرگی خودخواسته و از جنس آبیِ عمیق غم داشته باشد. جالب است که در روانشناسی رنگ‌ها، آبی دقیقاً نماد مالیخولیا و دلتنگی عمیق است. مرگی که رنگ دارد، شاید آخرین تلاش برای معنا دادن به درد باشد. آیا می‌توان مرگ بی‌رنگ را «راحت‌تر» از مرگی آبی دانست؟

راهکار:

در دنیایی که هیچکس نمی‌پرسد «آبی‌ترین» چه رنگیست، شاعر انتخاب کرده مرگش حتی بی‌نشان از اندوه نباشد. این یک شورش خاموش علیه فراموشی احساس است؛ مرگی که شهادت می‌دهد به آنچه زیسته.